هِمِدانیا

 وِطِنوم جانُ تِنُم خاک ایرانه نِنِه جان/دیار مَ باغ جنانِ،هِمِدانه نِنِه جان

 

آره هِمِدان شهرِ مِنِ آی نِنِه جان/اما هیشکی نیمیشناسه مِنِ وای نِنِه جان

      

چه قِشَنگ بود کوچه- مو چای همدان /بوی  کاگل  میداد خانای هِمِدان

 

هِمِدانِ مَ کوژاس؟ یکی به مَ نشان بِده/شهر مِنِ نشانِ ای نسل جوان بده

 

زِوانِ جانه ما داره می ده جان نِنِه جان/جوانای هِمِدان فِرارین اَ ای زوان

 

زِوانِ قِشنگمان داره می ره به زیر خاک/مِتِلای شیرینمان اَ صَفه پاک

 

چرا هِمِدان چینین چَخرید و توچید به هم؟/چرا شادیامان جاشِ داده به غم

 

بِری چی بچه ها رِ یاد نیمیدیم همدانی/ بری چی قدر زوانمانه نمیدانینم

 

شَر ما پایتخت فرهنگ و تمدن ایرانه/یک دنیا و یه ایران و یه همدانه

 

 ما سینه ی الوند کز میدیم وا کارامان/وقتی شَرِمان مهم نیس بِرامان

 

دانی چرا تُکِّ آرامگا ریخته شده/چون اَاُ بالا میپا هِمِدان چه واریخته شده

 

باغای عباس آباد صفای سابِقِ نداره/هِمِدان اصلاً انگار دیه عاشق نداره

 

حامد غصه نِخور دنیا اوژونیمیمانه/روزی میایه هِمِدان قدر خودِشه بدانه

 

آخه مردماشم "همه دانه" همدان/ راس راسی باغِ جنان، دلِ ایرانه همدان

 

همدان شَرمِنه خاکِ منه آی نِنِه جان/خاک مَ،نه،وطن پاکِ منه آی نِنِه جان