پَ چرا حرف نِزِنیمان هِمدانی/چرا قدر لَجه مانه ندانیم


 کوجا می جوری لَجه به ای شیرینی/جان مَ لِنگِشه جایی می وینی؟


بیایم برای لَجه مان کاری کنیم/ا جای که بینیشیم براش زاری کنیم


 ایسپاته دارم حرف میزنی تهرانی/سِرَخور مِگه خودت لجه نداری؟


همش دوس داری اصول تهرانیاره دراری؟/مگر اَ خودت اِخدیار نداری؟


چینین برات بگم عزیزوم جانوم/طاقِتِ اوجو حرف زدنه تِ نداروم


پَ بیا همدانی حرف بزنیم تا می تانیم/ بیا تا قدر لَجه مانه خوب بدانیم


دیه کو او مِتلای قشنگِ مان/دیه تابستانا کی میریم بان؟


دیه عروسیامان مثد خانه ها یه چوله شده/دلِ پیر و جوان چولیسده شده