شَر مِنه
شَر مِنه
آره اینجاس هِمِدان شهرِ مِنِ آی نِنِه جان /ولی دیه هیچ کی منه نیمیشناسه وای نِنِه جان
نیمیدانی چقدر قشنگ بود کوچه موچای همدان /بوی کاگل وخمیزاد اَ همه خانای همدان
هِمِدانِ مَ کوژانس؟ یکی به مَ نشان بِده/شهر مِنِ نشانِ ای همو نسل جوان بده
زِوانِ جانه ما داره می ده جلو چشمای ما جان/جوانای هِمِدانی فِرارین اَ ای زوان
زِوانِ قِشنگمان داره می ره به زیر خاک/مِتِلای شیرینمان همه میشن آ صفه پاک ای
چرا چینین چَخریدم و توچیدم ویلان شدیم /چرا اسیر غم شدیم حیران و سر گردان شدیم
بِری چی بچه هامانه یاد نیمیدیم همدانی/ بری چی قدرزوانه خوب مانه نمیدانینی
شَر ما پایتخت تمدن و فرهنگ ایرانه/یک دنیاست و یه ایران و ییدانه رم همدانه
ما سینه ی الوند کز میدیم وا ای کارمارامان/وقتی که شَرِمان دیه اصلا مهم نیس بِرامان
دانی چرا تُکِّ آرامگاه ای چینین ریخته شده /چون اَاُ بالای میپا هِمِدان واریخته شده
کوچه باغای عباس آباد صفای سابق نداره/هِمِدان اصلاً انگاری دیه هیچ عاشق نداره
حامد جانوم غصه نِخور دنیا اوژونیمیمانه/روزی میایه هِمِدان قدر خودِش خوب بدانه
مردمانش "همه دانه"الکی نیس همدانه/آ راس راسی خوب جاییه اینجا مهد دلیرانه
